Knikkerkracht

Knikkerkracht

Het is oktober 2012. Een groep ruige straatgasten en stoere straatmeiden en een blanke meid, opgegroeid in een nieuwbouwwijk en een middenklasse gezin. Ik voel me als Michelle Pfeiffer in de film “Dangerous Minds” nu ik een opdracht van 4 maanden heb gekregen als coach en groepstrainer van deze stralende zonnetjes. Onderuit hangen, blijven praten, een concentratiespanne van een goudvis, een straataccent waar vast nog geen Dikke van Dale voor bestaat. Ik heb een behoorlijke talenknobbel en kom toch ook echt uit Roffa (‘Rotterdam’), maar dit klinkt mij serieus als Swalibabinees in de oren. Oh hemel sta me bij, deze groep vilt me levend als ik ze de kans geef.

Hoe mijn grootste nachtmerrie de ultieme boost voor mijn nieuwe leven bleek te zijn.

Hoe mijn grootste nachtmerrie de ultieme boost voor mijn nieuwe leven bleek te zijn.

Ik ben een groot voorstander van het nemen van mijn eigen verantwoordelijkheid. Voor mijn gedachten, mijn gedrag, mijn gevoelens en mijn acties. En voor de kwaliteit van mijn eigen leven. Ik begreep dit altijd wel “met mijn hoofd”, maar de echte volle betekenis ervan drong pas goed tot mij door, toen ik augustus 2005 midden in mijn eigen grootste nachtmerrie bleek te staan.