Heb ik dat: Een mier!

Heb ik dat: Een mier!

Het is juli 2010 en ik bevind me twee maanden lang in hippie Santa Cruz, Californië voor een training. Deze Amerikaanse staat heeft mijn hart gestolen. Ze biedt namelijk een geweldige mix tussen het hippie-gevoel, natuur, spiritualiteit, joie de vivre, maar ook de American Dream. Mensen die durven te dromen, ‘de klauwen uit de mouwen’ steken en met hun droom ook succesvol zijn. Silicon Valley zit er vol van. Levenskunstenaars en beroemde hippies die grote zakelijke successen hebben behaald en zelfs de wereld daarmee hebben veranderd. Ze inspireren de living daylight out of me. Ze laten zien dat zakelijk succes, je droom leven, maar ook genieten van het joie de vivre, liefde voor natuur, maatschappelijk een impact maken en spiritualiteit allemaal in een mooi pakket passen. Ik vreet hun ervaringen en lessen die laten zien dat het wel kan.

Vieren van het afscheid van mijn oude leven

Vieren van het afscheid van mijn oude leven

Ruim twee jaar geleden gaf ik een 'knip&klaar'-feestje voor mijn vriendinnen. Het was de avond voor mijn sterilisatie-operatie waarbij ik definitief de deur van 'mogelijkheidsmoederschap' sloot en de deur naar de rest van mijn leven opende. Het leek grappig en hilarisch. Alsof ik er luchtig over deed. Maar ik relativeerde. Ik stond namelijk op het punt om de grootste beslissing van mijn leven te maken. Een beetje humor kon geen kwaad.

Plons in het diepe

Jaren geleden besloot ik mijn bucketlist in de kast te leggen. Ik had nog zoveel wensen en in mijn beleving veel te weinig tijd. Dikke vette stress leverde het me op. Tango dansen in Argentinië, ballonvaren over de Serengeti, huskysafari door Lapland. Ik moest nog zoveel en zo weinig tijd.

Kleine hartendief
Na een dagje oppassen op kleine Ben en Lisanne en een toertje naar het idyllische geitenboerderijtje in Zoetermeer, zat Ben 's avonds fris gebadderd in zijn pyjama op de bank. "Mies, jij bent de allerliefste oppas." riep de kleine charmeur van de bank naar de keuken, waar ik de resten van ons avondeten. Maar het deed me ineens realiseren hoe simpel geluk kan zijn. Eenmaal die kleine bengels lekker ingestopt en voorgelezen, besloot ik het over een andere boeg te gooien.

Van wereldreiziger naar huismus
Ik maakte een lijst met wat ik allemaal al had beleefd in de afgelopen jaren. Met een wielerploeg naar Litouwen. Walvissen spotten in Californië en Kaapstad. Zeilen onder de Sydney Harbour Bridge. Safari in Kenia en Zuid-Afrika. Paardrijden door de bergen van Kazachstan. Wonen en werken op Ibiza. Naar een beautysalon in Teheran. Zwemmen met dolfijnen in het wild in het Caraïbische gebied. Vrijwilligerswerk in Afrika en Brazilië. De Chinese muur beklommen, de Verboden Stad bezocht, wandelen over de Copacabana en een burka gedragen in Saudie Arabië. De piramides in Egypte ontdekt en de piramides in Mexico beklommen. Carnaval op Curacao. Van Parijs naar Rotterdam in estafettetocht voor de Roparun. Heerlijke espresso drinken en schrijven in mijn dagboek in Little Italy, San Francisco en Alcatraz afgevinkt. Parachute gesprongen in Santa Cruz. In mijn eentje met een rugzak door ZuidoostAzië reizen en vrienden over de hele wereld. En nog heel veel meer…

Plonsen voor het goede doel
Ik had genoeg beleefd voor bijna een heel leven, was mijn conclusie. Het gaf me rust om 'thuis' te blijven en heerlijk te genieten van het simpele geluk in mijn eigen stad Rotterdam. Maar na 7 jaar ging het toch weer een beetje kriebelen. Het hebben van een Bucketlijst daagt je namelijk ook op een leuke manier uit. Eén van de dingen die ik altijd al heb willen doen is het maken van een nieuwjaarsduik. Dus riep ik (TOFFE) vrienden op om mee te duiken. Maar dan wel voor het goede doel. Stichting Zeldzame Ziekten organiseerde de duik op Hoek Van Holland. Toffe vrienden Met zo'n heerlijk zonnetje was het natuurlijk duiken voor watjes. Maar goed, we waren superstoer met z'n allen. Zelfs kleine Felix van 6 jaar oud, besloot om met ons mee te plonsen. Hij is opgegroeid in Curacao. Het 'arme' schaap wist niet wat hem overkwam. Maar hij heeft het wel gedaan! Hoe stoer! Net als ondergetekende Patty, Robbert, Beke, en Toffe Vrienden van Project Tof Rosanne, John. Met aanmoediging van Tamara, Daniëlla en kleine broer van Felix, Maxim.

Nog een om het af te leren!
Duiken in de Noordzee was er één. Nu heb ik ook een vriend, laten we hem Henk noemen. En Henk heeft één van de leukste stamkroegen van Rotterdam. Henk organiseert dikwijls de mafste mini-evenement. Zo besloot hij ook met een opblaasbadje op zijn terras en een brandslang een alternatieve nieuwjaarsduik te organiseren. Aangezien mijn talkshow altijd bij Henk in het Halve Maatje is en ook dit weer voor het goede doel was, kon ik natuurlijk niet wegblijven. Met nog de blauwbibbers in mijn lijf van mijn eerste duik, lag ik twee uur later (iets minder elegant) in het badje op het terras van dit heerlijke Huiskamercafé in het Kleiwegkwartier. Aangezien mijn handdoek nog drijfnat was van mijn eerste duik, waren Peter en Henk zo galant om al hun droge theedoeken aan mij af te staan. 

Item bucketlist Nieuwjaarsduik: CHECK! CHECK. DUBBELCHECK.

Hoe een oud vrouwtje Obama aanfikte

Hoe een oud vrouwtje Obama aanfikte

Toen ik vorige week mijn TED-talk: "Be The Light That Ignites Other Lights" hield op TEDxRotterdam, liet ik de laatste 20 seconden van mijn talk iedereen in de zaal zijn of haar ieniemienie flashlight van hun mobiel aan doen. Ik had de mannen van de techniek gevraagd het licht in de zaal op 3 uit te gooien. Hieronder een foto hoe dat eruit zag. Ik wilde daarmee mensen laten ervaren, dat wanneer je jouw licht laat schijnen, je de wereld kunt oplichten. 

Pompen op Annie of niet?

Pompen op Annie of niet?

Gisteren belde mijn moeder me. Praatje pot. Samen onze dag doornemen. Zoals gewoonlijk. Heerlijk. Even haar stem horen tussen de superdrukke voorbereidingen op vier grote evenementen deze week. Ik wilde bijna ophangen, toen mijn moeder nog een beetje half aarzelend zei: "Ik moet nog even iets met je bespreken". Hahaha of je nu 41 of 4 bent, die woorden maken nog steeds dat ik denk: "O jee, wat heb ik gedaan?" hahaha. Mijn lieve stoere leuke dappere, maar ook een beetje krakende mama krijg eind oktober een nieuwe knie. Bij deze operatie kreeg ze de vraag: "Wilt u gereanimeerd worden of niet in geval van"...

Wat mensen zo ongelooflijk boeiend maakt

Wat mensen zo ongelooflijk boeiend maakt

Als kind was ik al gefascineerd door mensen en hun verhalen. Wat ze doen en hoe ze dat doen. Mijn vriendin Patty Golsteijn en ik zaten laatst te werken in ons favoriete Rotterdamse koffiebar, Baker&Moore. Er loopt een dame langs met wie ik in gesprek raak. Nadat zij weer is doorgelopen, kijk ik Patty aan, die haar hoofd schudt. Jij ben echt ongelooflijk! "Wat dan?", vraag ik met een vragende blik.

Van breakdown naar breakthrough in 24 uur

Van breakdown naar breakthrough in 24 uur

Nog geen maand geleden, zat ik in een technisch wak (dit klinkt beter dan een dip), dus besloot ik: "Michèle, je hebt twee keuzes: terug naar start of zoals Jim Morrison in het nummer van The Doors bezingt 'Break on through to the other side". Ik ben geen fan van The Doors. Ik hou zelfs niet van dit nummer. Maar dit ene zinnetje maakt een wereld van verschil. Ik heb een droom. I'm a woman on a mission. Terug naar start is geen optie, dus heb ik maar één keuze: Doorbreken! No matter what!

Je bent druk he?

Je bent druk he?

"Hoe is het?" Vraagt Mark, een lieve vriend en tevens mijn manueel therapeut. "Goed", antwoord ik met een stralende lach. "Je bent druk hè?" zegt hij. Wat is het toch met die vraag? Ik krijg hem echt standaard van vrienden en vriendinnen. Ik vind het ook echt een vraag, want ik helemaal niets mee kan.  Als ik een euro zou krijgen voor iedere keer dat iemand dit tegen me zegt, dan zou ik niet meer hoeven te werken.

Mijn hart weer in de fik

Mijn hart weer in de fik

Daar lig ik dan. In mijn bed. Zondagochtend. Gisteren had ik zo'n glorieuze dikke-dip-dag. Enorme tranen. De hele dag. Dat was lang geleden. Laat me je vertellen. Op je 40e is dat geen briljant plan meer. Terwijl ik in de spiegel kijk, grinnik ik. "Jeminee Mies, je hoofd ziet er uit als een verpersoonlijking van de jaren 80-band 'Hootie and the Blowfish' na dat grapje van gister." 
"Tijd voor koffie", zeg ik liefdevol tegen mijn spiegelbeeld, "want dan komt alles goed."

Toffe superchick op de radio

Woensdag 13 januari was ik een uur lang te gast bij het programma Chicks And The City op RTV Rijnmond om te praten over het Hoe&Waarom van Project Tof. Zo was ik ineens 'Superchick' zoals ze dat noemen. Leuk om te horen, dat ik de superchick factor nog heb om mijn 40e! 

De week daarvoor was Rotterdammer Ferry Zandvliet in de uitzending geweest. Hij was aanwezig bij de aanslagen in Le Bataclan in Parijs en wist gelukkig samen met zijn vrienden te ontkomen. Zijn indrukwekkende verhaal hield me ademloos aan de radio gekluisterd, toen hij werd geïnterviewd. Project Tof is geïnspireerd door Davide Martello, de pianist die voor Le Bataclan op zijn vleugel Imagine besloot te spelen. Waarmee hij mensen in besloot om hoop, moed, troost en inspiratie te geven. Daarom werd ik de week na Ferry uitgenodigd.

„Ik kan de mensen niet terughalen, maar ik kan achterblijvers hopelijk inspireren met muziek. En wanneer mensen geïnspireerd zijn, kunnen ze alles aan. Daarom speelde ik Imagine.”
— Davide Martello

Het ontvangst in de studio was superhartelijk. Presentator Natasja Morales en ik klikten direct. We raakten zo in gesprek, dat we uiteindelijk met alle chicks (en ik op mijn kittige hakjes) door het Radio Rijnmond gebouw moest rennen om op tijd voor de uitzending te zijn. Het werd een mooi gesprek en tegelijk een hilarische boel in de studio. Met side-chicks Suzanne Bruseker, die toevallig ook Vriend Van Project Tof is, en Linda van Hoorn die allerlei vragen op mij afvuurden.

Chicks Anna en Frankelina zorgden in de tussentijd voor livestreaming beelden via Meerkat. Waarbij de guilty pleasure van Natasja en ondergetekende, dansen op Holiday van Madonna, live werd gebroadcast. Laten we zo zeggen, na je 40e ben je aan alle schaamte wel voorbij en doe je gewoon waar je hart van in de fik gaat. Dancing like nobody is watching.

Wil de uitzending terughoren? Dat kan hier.

De magie van oma's sudderplaatje

De magie van oma's sudderplaatje

Een ouderwetse zondag. Eind september. Deze zondag ga ik weer eens lekker bij opa en oma langs. Gewoon omdat het nog kan. En bij binnenkomst ruik ik het al. Ouderwets draadjesvlees! Bourgondische stier als dat ik ben, verschijnt er een grote grijns op mijn toet. En als bijna een ondeugend klein meisje, vraag ik oma of ik stiekem uit de pan mag proeven. Mijn oma begint gelijk zich te verontschuldigen. Nog niet goed genoeg. Dacht dat het nooit goed zou komen. Maar begint nu toch ergens op te lijken. En vervolgens doet ze een heel relaas over de kunst van een perfect sudderpotje. En terwijl ze dit vertelt, bedenk ik me dat het hele leven net een groot sudderpotje is en wat een wijsheid kun je halen uit het perfecte recept van oma’s draadjesvlees.