MIJN HART WEER IN DE FIK

Daar lig ik dan. In mijn bed. Zondagochtend. Gisteren had ik zo'n glorieuze dikke-dip-dag. Enorme tranen. De hele dag. Dat was lang geleden. Laat me je vertellen. Op je 40e is dat geen briljant plan meer. Terwijl ik in de spiegel kijk, grinnik ik. "Jeminee Mies, je hoofd ziet er uit als een verpersoonlijking van de jaren 80-band 'Hootie and the Blowfish' na dat grapje van gister." 
"Tijd voor koffie", zeg ik liefdevol tegen mijn spiegelbeeld, "want dan komt alles goed."

 

Hallo is daar iemand?

Dus plof ik, samen met mijn vers geurende koffie, in een heerlijke grote rode stoel met zo'n fijn leeslampje. Buiten is het nog donker. De wereld is nog stil. Mijn favoriete moment van de dag. Heerlijk. Tegenwoordig, na alle 'soulsearching' van de afgelopen jaren, heb ik een leuk een-tweetje met mezelf. Of het Universum. De Kosmos. De grote man daarboven. Het Goddelijke in mij. Of met wie of wat het dan ook is. Dat weet waarschijnlijk alleen Joost. Maar wat ik wel weet, is dat het voor mij werkt. Ik stel een vraag waar ik een antwoord op zoek. Meestal in de categorie Persoonlijk of Professioneel. Iets waar ik tegenaan loop en ik geen antwoord op weet. Wat ik dan doe? Rustig zitten in een stille ruimte, de vraag stellen en geduldig wachten tot het antwoord op dit grote raadsel mij binnenvalt. Tegenwoordig duurt dat gelukkig niet zo lang meer. Ook vandaag niet. Nog geen minuut later, is Leontine daar die het bordje 'AHA'-moment vakkundig omdraait.

 

Opzij, opzij, opzij, maak plaats.

Soms lig ik echt in een deuk om het antwoord. Want diegene die mij de antwoorden brengt, doet dat behoorlijk Rotterdams direct. De laatste keer was mijn vraag: "Wat moet ik doen, om echt succesvol te zijn met wat ik het allerliefste doe?". Het antwoord? "Get out of your own way!". (Meestal vallen de antwoorden mij in het Engels binnen.) Dan kom ik vervolgens een minuut lang niet meer bij van het lachen. Hoe waar is die. Ga uit je eigen weg en doe het gewoon. Stop met wachten tot het perfect is. Doe het gewoon. Vraag je niet af of het goed genoeg is. Doe het gewoon. Vergelijk jezelf niet met anderen. Doe het gewoon. Gewoon, omdat het jou plezier geeft om te doen. Omdat jouw hart ervan in de fik gaat. GET OUT OF YOUR OWN WAY AND JUST DO IT.

 

Bos hout voor de deur.

Vandaag is mijn vraag: "Wat maakt dat ik weer vastloop en mijn fikkie moeite heeft te blijven branden?" Antwoord: "Omdat je geen hout op je vuur gooit". Wat een giller toch! Het klopt. De laatste twee maanden heb ik weer heel veel tijd gestopt in 'zooi' ruimen. Nou ja, zooi. Eerst alle dingen die ik nog MOET doen. En wat vergeet ik….om hout op het vuur te gooien. Want ik ben bezig 'mijn huis' op te ruimen. Gedoe uit de weg te ruimen. Nog steeds. Ohhhhhh hahaha. Dat is de sleutel!

 

Wat een zooi die zooi

Wat ik bedoel met zooi en gedoe ruimen, is vooral technische stappen te maken in mijn bedrijf. Workflows maken, die processen handiger inrichten. Events organiseren en daar zaken voor regelen. BTW 4e kwartaal. Websites updaten. Ga zo nog maar even door. Dingen die heel handig, nuttig en effectief zijn. Maar mijn hart gaat er helemaal niet van in de fik!

 

OF/OF in plaats van EN/EN

Working hard for something we don’t care about is called stress; working hard for something we love is called passion.

Wat ik vergeet is om tegelijkertijd te blijven creëren. Net zoveel hout, aandacht en zuurstof te geven aan die fik in mij. Te blijven investeren in doen waar ik het allerbeste in ben en maken wat ik heel tof vind om te maken. Columns schrijven over mijn (levens-) avonturen. Events hosten en mijn talkshow presenteren. Erop uit gaan. Mensen ontmoeten en met ze spreken. Leren van hun toffe levenslessen en kijken hoe we die met elkaar een podium kunnen geven, zodat anderen geïnspireerd kunnen worden. (Mee)denken. (Be)Leven. Bewegen. Ontdekken. Mensen verbinden. Dingen creëren waar mensen blij van worden. Nee ik zit alleen maar achter die suffe computer mij de 'rambam' te werken aan technische blabla die volgens mij 'eerst moeten' voordat ik kan gaan doen wat ik echt wil doen. Ik doe weer een ouderwets gevalletje OF/OF in plaats van EN/EN.


God is calling

Ja, dan dooft dat 'fikkie' natuurlijk wel met de snelheid van het licht. Helemaal vergeten. Vind je het gek, dat andere dingen in mijn leven dan ook gaan vastlopen. Ik geef het geen brandstof EN geen zuurstof. Ik geef het geen liefde, geen aandacht, Ik vergeet te voeden waar ik echt gelukkig van word. Ik luister niet goed genoeg naar de kleine aanwijzingen die ik krijg. Eerst moet dit gedaan worden. Geen handige aanname. Dus geeft het Universum mij liefdevol een groter 'kattebelletje'. Eén die wellicht niet zo glorieus voelt, maar wel één die mij laat zien: "He Mies, super wat je allemaal doet, maar zorg je ook heel goed voor dit 'fikkie' hier voordat het echt dooft?


Hoppakee. De fik erin.

Dus weet ik wat me te doen staat. Iedere dag begin ik weer met het mezelf voeden. Mijn passie. Mijn liefde. Mijn aandacht. Mijn leven. Mijn lichaam. Mijn grote genieten. Van dat waakvlammetje weer gewoon een vreugdevuur te maken. Eens kijken wat er dan allemaal in de fik gaat. 

 
Screw it. Let’s do it!
— Richard Branson