Knikkerkracht

Het is oktober 2012. Een groep ruige straatgasten en stoere straatmeiden en een blanke meid, opgegroeid in een nieuwbouwwijk en een middenklasse gezin. Ik voel me als Michelle Pfeiffer in de film “Dangerous Minds” nu ik een opdracht van 4 maanden heb gekregen als coach en groepstrainer van deze stralende zonnetjes. Onderuit hangen, blijven praten, een concentratiespanne van een goudvis, een straataccent waar vast nog geen Dikke van Dale voor bestaat. Ik heb een behoorlijke talenknobbel en kom toch ook echt uit Roffa (‘Rotterdam’), maar dit klinkt mij serieus als Swalibabinees in de oren. Oh hemel sta me bij, deze groep vilt me levend als ik ze de kans geef.

Ik heb bijna 20 jaar over de wereld gereisd. Heb vrijwilligerswerk gedaan. Armoede gezien. En de verhalen van geweld en gebroken gezinnen gehoord. Zelf ben ik redelijk door de wol geverfd door het leven. Maar wel op een andere manier, dan deze kids.  De eerste 1-op-1 gesprekken die ik met ze voer, laten zien hoe vaak ze al met verschillende hulpverleners hebben gesproken. Ze hebben verschillende enorm creatieve technieken om hun bescherming geen tweede “Berlijnse Muur” te laten worden. Nee mevrouw, deze muur blijft veilig staan waar die staat.  De een presteert om te blijven zwijgen. Een ander antwoord slecht met enkelvoudige lettergrepen. De volgende is zo knetterstoned, dat die amper zijn eigen naam kan herinneren. Mijn hoofd lijkt wel een flipperkast. Mijn gedachten schieten naar alle lege ruimtes van mijn brein zoekend naar een weg. Welke mogelijkheid kan ik in godsnaam verzinnen om in contact te komen met deze kids?

Op een zeker moment zijn mijn opties op en gun ik mezelf een break. Ik zeg tegen de 17-jarige lady with an attitude tegenover me. “Sorry, ik snap dat ik de zoveelste ben in een rijtje. Maar ik weet het gewoon even niet meer. Ik ga naar het toilet en kom zo terug.” Bij terugkomst krijg we ineens een prachtig gesprek. Toen ik maanden later, op haar diploma-uitreiking, het met haar hierover had, zei ze tegen me: “Mevrouw, toen u zei dat u het niet meer wist, vond ik het zo zielig voor u, dat ik u wilde helpen”. Haha. Mijn stoere “lady with an attitude” bleek een wonderschoon 17-jarige meisje met een mooi hart en een pittig verhaal. Het delen van mezelf en mijn kwetsbaarheid, bleek ook mijn ingang tot contact te zijn.

Kerst 2011. We hebben met z’n allen een kerstlunch gemaakt. Ik heb een persoonlijk cadeautje gemaakt voor iedereen. Met een waxinelichtje voor hun eigen licht en een persoonlijke kaart met daarin beschreven wat ik zo in hen bewonder. En met een theezakje met daarop de tekst: Heartwarming of Joie de Vivre. En…..een knikker. Ik leg ze uit wat het verhaal achter de knikker is. Mijn zusje groeide op met Cystic Fibrosis. Een hele vervelende ziekte die o.a. je longen aantast, waardoor je het benauwd krijgt. Ik vertelde hen dat zij in 2005 was overleden en dat zij een aantal knikkers had. En dat ze altijd een knikker in haar zak had. En dat als ze het heel benauwd had en en ze het niet meer wist, dat ze dan de knikker vasthield. En tegen zichzelf zei: “Mijn problemen zijn maar zo groot. Er is nog zoveel meer”. Ik zei tegen hen: “Ik hoop dat een knikker van haar jullie hetzelfde brengt. En dat jullie zoveel meer zijn, dat wat er in je leven is gebeurd en de uitdagingen waar je voor staat”.

We zijn nu een aantal jaar verder. Met een aantal heb ik nog contact. Via Facebook. Vorige week had ik een netwerk-gesprek met Chris Noordam. Mede-oprichter van CMG. En een bijzondere Rotterdammer met een groot hart voor de stad. En voor jongeren. Hij geeft o.a. ondernemersles aan VMBO-ers. In ons gesprek hadden we het over ondernemersschap. En uitdagingen waar je mee te maken krijg. Hij nodigde me uit om een gastles voor zijn jongeren te verzorgen, maar wel met de mededeling: “Zorg dat het pakt. Want je hebben een concentratiespanne van 10 minuten”. In had ineens weer een “Dangerous Minds”-flashback. Weer van die schoffies. Onderuit. Slechts een volgende uitdaging. Leuk.

Hoe ga ik het doen. Wat kan ik doen om deze jongeren het gevoel te geven, dat ze alles kunnen waartoe ze zichzelf zetten. Het danst al een paar dagen door mijn hoofd. En toen kwam een van mijn jongeren, Loïs, gisteren weer langsgevlogen via Facebook. “Mevrouw, ik heb nog steeds die knikker en uw verhaal heeft toen zoveel indruk op mij gemaakt”. Dankjewel lieve Danie, dank je wel Loïs. Jullie hebben me zojuist een cadeautje gegeven. Deel je eigen verhaal. Durf kwetsbaar te zijn. Laat gewoon jezelf zien. En neem heeeeeeeeelllll veel knikkers mee. Want ook in ondernemerschap telt: “Je problemen zijn maar zo groot. Er is nog zoveel meer”. Blijf bewegen, blijf mogelijkheden ontdekken. Jezelf opnieuw uitvinden, vraag hulp, leer, groei en bloei. Je komt er wel!

Met dank aan de jongeren van Traverse VIII voor al jullie wijze lessen, openhartige verhalen en enorm grote uitdagingen die jullie me hebben gegeven. Ik heb veel van jullie geleerd. (En dank aan Sanne Hendrikx van sannehendrikx.nl en Letterlijk In Vorm voor de gerse video van deze jongeren)

Michele SparreboomComment