Hoe mijn grootste nachtmerrie de ultieme boost voor mijn nieuwe leven bleek te zijn.

Ik ben een groot voorstander van het nemen van mijn eigen verantwoordelijkheid. Voor mijn gedachten, mijn gedrag, mijn gevoelens en mijn acties. En voor de kwaliteit van mijn eigen leven. Ik begreep dit altijd wel “met mijn hoofd”, maar de echte volle betekenis ervan drong pas goed tot mij door, toen ik augustus 2005 midden in mijn eigen grootste nachtmerrie bleek te staan.

Als kind had ik 1 grote nachtmerrie. Zo een waar ik snikkend en in totale angst van kon wakker worden. Compleet overstuur. Die nachtmerrie was, dat ik alleen over zou blijven. Die nachtmerrie was niet ongegrond. Ik groeide op met een zusje met Cystic Fibrosis en we wisten dat ze vroegtijdig zou komen te overlijden. En in een normale situatie gaan ook je ouders eerst.

Het is augustus 2005. Mijn zusje is net 2 maanden daarvoor overleden op 28-jarige leeftijd. Mijn vader heeft als sinds een tijdje de keuze gemaakt voor een ander gezin en helaas zijn we niet langer een actief onderdeel van elkaars leven.  Mijn moeder en ik staan samen dapper en nog steeds rechtop. Tot dat moment in augustus 2005. Mijn moeder blijkt een inwendige bloeding te hebben als gevolg van een kleine operatie. Op de EHBO van het ziekenhuis proberen we gezamenlijk onze veelbeproefde en “beste truc voor overleving” uit. Humor en zelfspot! Maar de cijfers op de bloeddrukmeter dalen harder dan de Nederlandse economie in crisistijd.

Na veel vijven en zessen wordt mijn moeder naar een afdeling twee verdiepingen hoger gebracht. Ik vertel de verpleegster met welke waardes mijn moeder is binnengekomen en het is duidelijk dat het scherm nog maar de helft daarvan aanwijst. Het lijkt wel een gevalletje “countdown” op oudjaarsavond. Met de seconde vallen de getallen terug. Totdat mijn moeders huid de kleur van een grauwe Hollandse herfstdag aanneemt en plop…..weg is ze.

Je ziet wel eens in een film, dat je stil staat. De wereld lijkt ook een moment stil te staan. Je neemt vaag waar, dat er dingen om je heen gebeuren. Mensen lijken in slow-motion te bewegen. In een fractie van een seconde sta ik in de nachtmerrie van mezelf als jong meisje: “alleen overblijven”. Pure ongeloof, diepe angst en een waanzinnige drukkende pijn in mijn hart vullen mijn hoofd en lichaam. Ik sta als aan de grond genageld en er is een hele diepe stilte in mij. En alles wat ik kan denken is: “effe serieus dit”!!!! Het volgende moment ontspringt er ergens diep van binnen een oerkracht. En ik hoor van ver weg een stem, mijn eigen stem, heel gedecideerd en bijna extreem kalm uitbrengen: “Jullie moeten wat doen”. Mijn zus is net dood. Dit is te vroeg. Jullie moeten NU wat doen! Ik sta doodstil, maar ik zie zusters af en aan rennen alsof de brand is uitgebroken.

I was set free because my greatest fear had been realized, and I still had a daughter who I adored, and I had an old typewriter and a big idea. And so rock bottom became a solid foundation on which I rebuilt my life.
— J. K. Rowling, auteur Harry Potter-boeken

Na allerlei circusacts met mijn moeders infuus, gaan ineens haar ogen open. Ze heeft mij weleens de complete ongeloof en angst op mijn gezicht beschreven. Maar ik heb mijn eigen blik in die van haar weerspiegeld gezien. We kijken elkaar recht in de ogen en weten wat we denken. Het is dit moment, dat ik, bewust of onbewust, mijn grootste besluit uit mijn leven neem. Dat wat er ook gebeurt, ik er alles aan doe om oké te zijn met mezelf. Om blij, tevreden en gelukkig te zijn met mijzelf. En dat iedereen extra in mijn leven een mooie, dierbare en waardevolle bonus is. Maar ik alleen ben van essentieel levensbelang voor mijn eigen leven. Ik, mijn leven en de wereld om mij heen hebben recht op mij. Op de meest pure, authentieke, inspirerende, waardevolle versie van mij. Mijn ergste nachtmerrie bleek dus uiteindelijk de boost van mijn nieuwe leven te zijn.

Ik krijg wel eens van mensen te horen. Jij bent zo positief, zo krachtig, zo stralend. (Moeten ze mijn moeder en beste vrienden eens bellen). De enige reden dat ik mijn persoonlijke verhalen open en eerlijk met mensen deel, is om te laten zien hoe ik daar gekomen ben. Welke keuzes ik heb gemaakt. Wat ik tegen mezelf zeg en hoe ik mezelf inspireer en uitvind. En daarmee hoop ik mensen te inspireren om zichzelf te blijven (her)ontdekken in uitdagende situaties.

De afgelopen jaren zijn een groot ontdekkingsavontuur voor mij geweest. Naar de wondere wereld van Mies! Als op een reis met een backpack en mezelf als leukste reismaatje, besloot ik een echte McGyver te worden. Uit mijn comfortzone te treden en mezelf te verwonderen over wat ik allemaal kon en zo alle mogelijkheden te onderzoeken en de daarbij toevallige oplossingen. Soms deed ik dingen ook echt letterlijk, maar waren die heel symbolisch. Ik besloot namelijk dat ik mijn eigen angsten allemaal aan te gaan. Ik dook met al mijn hoogtevrees aan slechts vier haakjes en een wildvreemde gast uit een vliegtuig,. Waarbij deze meneer de eigenaar was van de parachute en ik en mijn voluptueuze goddelijke 80 kilo letterlijk schoon aan de haak (vier haken in dit geval) bungelde. Als je die ervaring eenmaal hebt gemaakt, is de rest van je leven een peulenschil in mijn optiek.

Ik stond serieus pure doodsangst uit toen dat luik openging. En ik wilde eigenlijk alleen nog maar heel hard om mijn moeder roepen. Maar die kerel tetterde in mijn oor dat ik mijn benen naar buiten moest gooien. NO WAY JOSE! Dat was het enige bericht wat mijn benen naar mijn brein gaven en visa versa. En toch heb ik het gedaan! Ik ging over die onmogelijke drempel. En met alles wat ik in mijn leven mee heb gemaakt, ben ik nog nooit zo bang geweest als toen. En ik ben best wel door de wol geverfd. Je springt letterlijk in het diepe. In principe spring je de dood letterlijk met open armen tegemoet als iets niet goed mocht gaan.  Je moet het volste vertrouwen hebben dat alles zich samenspant, zodat je wordt opgevangen en veilig landt. Als je die video van die vlucht ziet, dan geloof je nooit, dat ik zo vreselijk bang ben geweest. Ik doe het namelijk best heel geinig op dat beeld. Hahaha!

Wat ik hiermee wil zeggen, is dat je zoveel meer bent, dan dat je overkomt in je leven. Over de gebeurtenissen heb je niet altijd zeggenschap. Ze dagen je soms letterlijk uit om je grootste krachten aan te boren. Maar ik geloof oprecht en vanuit het diepste van mijn hart, dat we allemaal de keuze hebben om te bepalen hoe we met deze ervaring omgaan. Het kan zijn dat je bewust wordt, dat je andere vaardigheden nodig hebt of meer bekrachtigende overtuigingen. Of dat je leert dat je gedachten je stemming bepalen. En daarmee je keuzes. Ik heb alles gedaan en aangepakt om meer bewust van mezelf te worden. En zo meer kwaliteit aan mijn eigen leven en de wereld om mij heen toe te voegen. En ik heb nooit kunnen bedenken wat me allemaal zou lukken. Het is niet in een dag gebeurd. Iedere dag ben ik mij bewust van mezelf. Soms op een irritante manier. Ook vaak op een fijne manier. Ik heb veel gedaan en aangepakt om het leuker, gezelliger en meer inspirerend te hebben met mezelf. Van mijn NLP-trainingen, tot 10-dagen stilteretraite, bokslessen, alleen op reis, en moodboards maken, you name it, I did it! Een lesje bootcamp in mezelf. Maar het is het allemaal waard geweest. Mijn leven is makkelijker en leuker geworden. Voor mezelf en in de relaties met de mensen om mij heen.

En dat is wat ik bedoel met het inspireren van mensen de Rotterdammer in zichzelf te ontwaken.  Al is je hart eruit, (her)ontdek je grootste kracht en sta op. Overzie de open ruimtes en de mogelijkheden. Toon moed, stroop je mouwen op en pak de situatie aan. Met durf, daadkracht en doorzettingsvermogen. En leer dat er hele nieuwe prachtige dingen ontstaan. En dat oud&nieuw een hele mooie en bijzondere combinatie kunnen maken. Net als Rotterdam.

Ik heb het tot mijn missie gemaakt om dit fikkie weer bij mensen aan te wakkeren en mensen weer te doen stralen. En te laten zien, het kan wel. ECH WEL!

Michele SparreboomComment