DE ULTIEME LEVENSLES DIE IK LEERDE VAN EEN MEXICAANSE VISSER

In het kader van mijn leven simpel leven en doen waar je hart van in de fik gaat, ben ik de laatste tijd mijn Facebook-tijdlijn een frisse voorjaarsschoonmaak aan het geven. Moe van al die oneindige diarree aan 'my amazing life-set kreten; challenges, ultimate happiness, the millionaire mindset, guru-shit, focus, mijn succesvolle business, rijk worden in drie minuten en ook nog een goddelijk no sugar lifestyle.


FIFTY SHADES OF GREY EN GLUTENVRIJE KINDERTRAKTATIES

Terwijl de mannelijk enterpreneurs op mijn tijdlijn in geile strakke auto's rijden, in blauwe pakken op het podium staan tegen de mooiste decors en miljoenen mensen over de hele wereld vertellen over mindset. En ondertussen hun evenknie de  'mommiepreneurs' de wereld veroveren met een stralende glimlach, woeste 'fiftyshadesofgrey-scenes naspelen met hun 'succesvolle' mannen, tegelijkertijd een 'pinterest' huis hebben, een bloeiende business en perfect gemanicuurde nageltjes en een strakke kont terwijl ze simultaan rennend op naaldhakken druk vloggend en Instagrammend de hond uitlaten terwijl ze hun 'core' trainen. Om uiteraard nog voor de ochtendkoffie de glutenvrije traktaties voor 2.5 jarige kinderen zelf te maken, terwijl Obama net aan de telefoon hangt om te vragen hoe laat ze ook al weer gaan lunchen om de verbetering van de wereldeconomie te bespreken. 
 

Word ik nu oud als 40-plusser?

Ik word al moe bij de gedachte. Waarna er een grotere punthoofd groeit waar de meest magische 'unicorn' nog jaloers op wordt. All die facebook 'ads' voor succes in 10 dagen gaan spontaan uit en ik ontvolg op dit moment iedereen die hiermee mijn tijdlijn volknalt met challenges met de meest grote liefde. Ik schrijf me uit van de tientallen nationale en internationale nieuwsbrieven, want de hele tijd begint het met een verhaal en word me aan het eind iets verkocht, aangesmeerd of kan ik me weer voor iets inschrijven. Hou op schei uit. Ik heb belangrijkere dingen te doen. Namelijk gewoon relaxed leven.

Ik heb geleerd dat het belangrijkste in mijn leven is: Bewandel rustig je eigen pad en doe het met verve, heel veel liefde, voldoening, dankbaarheid en plezier. Voor de een is dat een succesvol bedrijf opzetten, miljoenen verdienen en gezinnen werk, nut & inkomen verschaffen. De ander wast iedere dag de billen van onze dappere ouwetjes, kamt hun haren, een liefdevolle aai over hun wang en geeft daarmee een 'hulpbehoevende' waardigheid. De volgende zit dagenlang op zijn knieën klinkers in elkaar te passen en maakt zo de straten waarop wij van A naar B kunnen. De ander staat iedere dag voor 35 hormonale opgroeiende 'pubers' aan de redbull en probeert ze kennis bij te brengen, waarmee ze verder kunnen in het leven. Terwijl zij meer in het moment leven en hun telefoon hun hele wereld is. Iedereen heeft zijn taak. Iedereen verdient bewondering.


Succes herdefiniëren voor het ware geluk


En een ieder van die mensen verdienen wellicht geen wereldsalaris, maar zijn in mijn ogen 'rete' succesvol. Over mindset gesproken. Doe dat maar eens dag in en dag uit! Over succesvol zijn gesproken. Op Facebook irriteer ik me waar het over gaat. Hoog tijd dat we elkaar weer gaan bewonderen als mensen. Nieuwsgierig zijn naar elkaar. Dankbaar zijn voor elkaar, dat we met elkaar deze wereld maken. Ik mis echt waar het in essentie om gaat. Menselijkheid. 

De kantelmomenten van het leven leerde mij nog een hele andere belangrijke levensles. Namelijk de essentie van het leven. Want wat als het over drie maanden ophoudt. Wat doet er dan echt toe voor je? Waarschijnlijk de dingen die niet te koop zijn, maar wel in overvloed verkrijgbaar. Tijd. Vrijheid. Liefde. Plezier. Trots. Vertrouwen. Natuur. Aandacht voor elkaar. Voldoening. Simpelweg genieten. Samen zijn. De kunst om iedere dag tevreden te zijn met wie je bent, wat je doet en wat je hebt. Natuurlijk geniet ik ongelooflijk van het werk dat ik doe. Ik houd van mijn werk. Geniet met volle teugen. Maar ik kijk wel link uit om druk te zijn. Ik heb maar één leven. Verder heb ik alle tijd van de wereld. Tijd voor spontaniteit. Tijd met mezelf. Tijd met mijn vrienden. Met mijn familie. Met mijn moeder. Ik hou van kwaliteit. Maar ook van simpelheid. Zorg dat je niet op het eind van je leven zegt: "Had ik maar..." 


PURE LEVENSKUNST
 

Ik hou van het ondernemerschap. Heerlijk om te ontdekken hoe ik mijn bedrijf kan laten groeien. Tegelijkertijd heb ik één stelregel: HET MOET PASSEN BIJ MIJN LEVEN. En niet andersom. Dat is niet altijd makkelijk, maar wel heel leuk om daar naar te blijven streven. Persoonlijk word ik als 'oud wijf'/trotse 40-plusser nu meer in mijn werk en leven gedreven, geïnspireerd en gemotiveerd door kreten als voldoening, genieten, tevreden zijn, liefde, de geur van de zee, 'Hygge', ambacht, vakmanschap, liefde voor natuur, simpel en kwalitatief leven en creativiteit. Ik volg bijvoorbeeld gepassioneerde chef-koks, die mooi eten koken. Lokale boeren. Mensen die hun eigen natuurvriendelijke wasmiddel maken. Ware kunstenaars. Ik word gevoed door hun ambacht. Hun liefde, beloftes, doorzettingsvermogen, natuur. Daarnaast voed ik me met theater, kunst, cultuur. Door mensen, ontmoetingen en echte verhalen. Liefst van lokale helden die het verschil maken op de hoek van de straat en die niet door iedereen gezien worden, maar toch iedere dag doorgaan.
 

De Wijze les van een Mexicaanse visser aan de Amerikaanse zakenman

Een aantal jaar geleden kreeg ik een AHA-moment toen ik dit verhaal van de Mexicaanse visser en de Amerikaanse zakenman leerde van Robert Dilts. Op dat moment bracht ik een aantal paar maanden door in Santa Cruz Californië, een plek die tot op de dag van vandaag een van de grootste inspiratiebronnen van mijn leven is. Dit verhaal leert me om trouw te blijven aan wat ECHT belangrijk voor mij is, waar mijn hart van in de fik gaat en wat er voor mij toe doet als het gaat om de mensen om me heen.
 


Een Amerikaanse zakenman stond op de pier van een klein kustplaatsje in Mexico, toen een kleine boot met een eenzame Mexicaanse visser aanmeerde. In de boot lagen verscheidene grote vissen. De Amerikaan complimenteerde de Mexicaan met de kwaliteit van zijn vissen en vroeg hoe lang het duurde om ze te vangen. De visser antwoordde: "Zo gebeurd!"

De Amerikaan vroeg: "Als het zo gebeurd was, waarom ben je dan niet langer gebleven om meer vis te vangen?" De visser legde uit dat deze vangst genoeg was om zijn gezin te voeden. De Amerikaan vroeg: "Maar wat doe je dan met de rest van je tijd?"

De visser antwoordde: "Ik slaap uit, vis wat, speel met mijn kinderen, neem een siësta met mijn vrouw. En ik wandel iedere avond naar het dorp, waar ik wijn drink en gitaar speel met mijn amigo's. Ik heb een vol en druk leven, señor."

De Amerikaan keek hem verbijsterd aan: "Luister, ik heb een Harvard MBA en kan je helpen..."

"Je moet meer tijd besteden aan visserij en met de opbrengst daarvan een grotere boot kopen. Met de opbrengst van die grotere boot kun je dan meerdere boten kopen. Uiteindelijk heb je dan een vloot vissersboten. In plaats van het verkopen van je vangst via een tussenpersoon zou je direct kunnen verkopen aan de visverwerker. En uiteindelijk open je je eigen visconservenfabriek. Je hebt dan de controle over het product, de verwerking en de distributie. Hierdoor kun je dit kleine vissersdorp achterlaten! Je kunt verhuizen naar Mexico City, daarna LA, en uiteindelijk New York City, waarvandaan je je groeiende onderneming kunt leiden!"

De visser vroeg: "Maar señor, hoe lang zal dit allemaal duren?"

De Amerikaan antwoordde: "Vijftien tot twintig jaar."

"Maar wat dan daarna, señor?", vroeg de Mexicaan.

De Amerikaan kreeg een glimlach op zijn gezicht en zei: "Dat is het beste deel. Als de tijd rijp is, kondig je een beursgang aan. Je verkoopt de aandelen van je bedrijf aan het publiek en wordt heel rijk. Je zou miljoenen gaan verdienen."

"Miljoenen, señor? Maar wat moet ik met die miljoenen?", vroeg de Mexicaan.

De Amerikaan schudde zijn hoofd. "Wat je er mee moet? Wat je er mee moet? Nou, je zou voorgoed met pensioen kunnen gaan! Verhuizen naar een klein vissersdorp waar je kan uitslapen, een beetje vissen, spelen met je kinderen, een siësta nemen met je vrouw. En 's avonds wandelen naar het dorp, waar je wijn kunt drinken en gitaar kunt spelen met je amigo's..."

 

(Op het internet zijn vele verschillende versies van dit verhaal over de Mexicaanse visser hiervan terug te vinden. Deze versie heb ik gevonden op de website van Rudolf Roos, de verhalenverteller)

 

Oh en als jullie me missen....dan ben ik vissen.... of even naar 'haven voor een moot gebakken vis'......