Van handen naar de hemel naar klauwen uit

Waarom ik het Rotterdamse Niet-Lullen-Maar-Poetsen-verhaal zo rijkelijk inzet in mijn leven, mijn eigen groei en succes? Het is een echt transitieverhaal. Het Rotterdamse opbouwverhaal is naar mijn mening zo ongelooflijk mooi, metaforisch en herkenbaar. Voor onszelf, het leven en hoe we onszelf, organisaties, steden en samenlevingen kunnen bouwen en samen iets tot een succes kunnen maken. Het laat zien, hoe je leven compleet op zijn kop kan gaan, je hart eruit gerukt kan worden en hoe je daaruit kunt herrijzen als een echte fenix. Zo lang je jezelf maar herpakt, durft, doet, samenwerkt en doorzet. Geen enkel succes in de wereld is het resultaat van een geile one-man show. Het succes van Rotterdam is in mijn beleving absoluut het resultaat van een samen doen.

Met, voor en door elkaar

Het elkaar gunnen. Omdat we bouwen en samenwerken aan iets wat voor ons allemaal is. Een gezamenlijke trots. Natuurlijk vloeken en tieren we als geen ander. Klagen en zeiken kunnen we ook. Niemand is perfect. Maar als het gaat om deze stad, dan is het altijd weer is het een niet-lullen-maar-poetsen verhaal van hand in hand kameraden. Waar niet alleen de leiders en grote havenbaronnen het voor het zeggen hebben, maar juist ook de betrokken buurvrouw op de hoek en de moedige kleine ondernemers in de straat die het verschil maken. Topdown en bottum-up. Met, voor en door elkaar maken we deze stad. Ieder op zijn eigen stukje. Wat die stukjes verbindt? Echte verhalen, doorzetten en het bouwen van bruggen. Wat ons samen verbindt? Trots!

Op 14 mei 1940, werd ‘ons hart’ eruit gebombardeerd. Een moment zoals we ons wellicht allemaal wel eens hebben ervaren in ons eigen leven. Zo’n moment dat je je wellicht compleet ontredderd en verslagen voelt. De vallende-bommen-verhalen ken ik van mijn opa’s en oma’s. Het rennen langs het spoor als jonge jongen of meid op zoek naar een veilige plek in de schuilkelder. Geen grotere angst dan toen.

Terwijl de puin nog nabrandde, verzamelden een aantal dappere gasten slechts 4 dagen later, op 18 mei, zich in de Van Nelle Fabriek. Ze overzagen wat er niet meer was en bekeken wat er nog wel was. Ze ontwikkelden een visie, klopten het stof van hun pakken en gingen aan de slag. Het werd de start van de bouw van een nieuw hart.

 


‘Zij die van handen naar de hemel naar klauwen uit de mouwen gingen. En van afgrijzen naar oprijzen en van rouwen naar bouwen gingen. In naam van iedereen die besloot te helpen toen. In naam van iedereen die het ogenschijnlijk onmogelijke gewoon besloot te doen. Zij gingen voor. Wij zetten door. In naam van noeste arbeid en rechte ruggen. Van niet over rozen maar overbruggen.’

– Derek Otte -


Tien-gulden-start-up

Met slechts tien gulden in de hand, staken de Rotterdammers gezamenlijk de ‘klauwen uit de mouwen’ en gingen aan de slag. Steen voor steen. Minuut na minuut. Dag na dag. En als ik mijn oma vraag: “Wat was er zo bijzonder aan die tijd?”, dan zegt ze nog steeds steevast: “De saamhorigheid en verbondenheid. We hadden allemaal niets en moesten elkaar helpen en het samen doen. Het leven was simpel en toch hadden we veel plezier met elkaar”.

Niet lullen maar poetsen

Jarenlang begreep niemand iets van Rotterdam. Het schoffie. Het rotjong van de klas, waar altijd trammelant was. Grauw, stenen en een gehavend hart. Maar op de resten bouwden zich iets moois. Het ‘rot.jong’ luisterde niet langer naar de buitenwereld, maar besloot van binnenuit zijn licht te gaan laten stralen. Dapper, onverdroten en gemotiveerd door trots. Langzaam vond hij zijn weg tussen de gaten en de kieren van de donkere onbegrepen kant. Langzaam begon dat hart luider te kloppen. Niet langer ‘schreeuwen’ en ‘vechten’ en ‘ik zal het wel eens laten zien’. Maar stoppen met ‘knokken en bewijzen’ en letterlijk ‘niet lullen, maar gewoon doen’. Jezelf zijn en bewegen vanuit je authenticiteit en eigen kracht. Gewoon anders durven zijn. Niet uitleggen en anderen overtuigen van je kracht, maar gewoon doen, laten zien en inspireren. Zodat mensen nieuwsgierig worden en je aantrekkingskracht en charisma groeit en mensen je beter willen leren kennen. Om wie jij bent. Niet duwen en trekken aan dooie paarden, maar inspireren, blijven bewegen waardoor mensen vanzelf volgen.

Een stad vol lef verhalen

Ik vind het zo ongelooflijk inspirerend om in deze tijd in Rotterdam te wonen. Niet alleen door ons verleden. Het verhaal. Het metafoor. Maar vooral door ons heden en onze toekomst. Onze ‘samen doen en bouwen’ en de geweldige ‘lef-verhalen’ die je keer op keer hoort als je in deze stad rondwandelt. Het inspireert me mateloos. Een knap staaltje dapper en inspirerend leiderschap als je het mij vraagt.

We hebben deze kans, dankzij onze dappere opa’s en oma’s. Opoe’s en grootvaders. Die met een gat in hun hart en tien gulden in hun hand, de kracht, moed en doorzettingsvermogen hadden op iedere dag door te blijven bouwen aan datgene waar wij nu zo van mogen genieten. Het echte hart van Rotterdam? Dat zijn wij. Met elkaar.

Gerse video

Ter herinnering aan het bombardement van Rotterdam, dit jaar 75 jaar geleden, presenteert Gers! een kort en krachtig videoportret om te herdenken, te eren en te vieren. “In naam van 14 mei 1940 en vooral van wat daarna kwam. In naam van vroeger, wonen wij in de toekomst: Rotterdam!”

Met een prachtig gedicht spreekt onze eigen Derek Otte deze geweldige indrukwekkende video van Rien Bexkens , Thiemo van Dam, Robijn Voshol en Dorian Broekhuyse in. Een geweldig staaltje samenwerking gemotiveerd door een ding wat ons allen hier in deze stad bindt: TROTS.